КАРДЫК

1. Үнү бүткөнсүп, ачык чыкпоо, каргылданып чыгуу. Үнү кардыккан арабакечтер кыйкырышып, станциянын ичи базар сыяктуу тополоңдуу (Айтматов). Кылчайып карап койгун деп, кыйкырып үнүм кардыкты («Семетей»). 2. Аптыгуу, бурдугуу, чоң-чоң сугунуу. Нандан бир, эки кардыга сугунгандан кийин Яшанын чечекейи чеч боло баштады (Жантөшев). Апа, нан! – деп, ыйлап тура калган Эркин нандан кардыга жеди («Советтик Кыргызстан»). 3. Кыйналуу, алдан-күчтөн таюу, чаалыгуу. Кардыгып Сейтек турганда, Жетип келди Күлчоро («Сейтек»). Түнөргөн ата үнсүз кайышып, кардыгып отурат (Сыдыкбеков).