кач
Толковый словарь кыргызского языка (1969) этиш. 1. Жүгүрүп кетүү, жеткирбөө, карматпоо аракети менен жүгүрүү, алыстоо, жеткирбөөгө аракет кылуу. Качып кетсең, чачып кет (макал). Карышкыр өр талаша качты (Жантөшев).
¨ Ала качуу — 1) көбүнчө мингени баш бербей тизгинин тарттырбай жүгүрүү. Аты ала качып кетти; 2) бойго жеткен кызды зордоп, же кыздын өз эрки боюнча ата-энесинен, туугандарынан жашырып алып кетүү. Жаа бою качуу — жакын жолобоо, жакындабоо, алыс жүрүү, аралашпоо.
- 2. Жашырынып, көрүнбөй-билинбей кетип калуу, бирге, чогуу болбой, башка жакка кетип калуу. Элинен качканды бөрү жейт (макал).
- 3. Тартынуу, чегинүү, айтканынан кайтуу. Кайра тартып качпаган, Кажыбаган, шашпаган («Манас»).
¨ Ала качуу — 1) көбүнчө мингени баш бербей тизгинин тарттырбай жүгүрүү. Аты ала качып кетти; 2) бойго жеткен кызды зордоп, же кыздын өз эрки боюнча ата-энесинен, туугандарынан жашырып алып кетүү. Жаа бою качуу — жакын жолобоо, жакындабоо, алыс жүрүү, аралашпоо.