Толковый словарь кыргызского языка (1969)
I зат. Ооз жагы жайыгыраак, түп жагы куушураак келген, анчалык чуңкур эмес, көбүнчө чай ичүү үчүн колдонулуучу идиш. Ал чыныдагы чайын ууртабастан олтуруп, Акимдин ишин мактап кетти (Сыдыкбеков).
♦Ырчыны к. ыр.
ЧЫНЫ II; чыны менен — чын эле, чындап, анык. Үйдөн чыны чыккамын Учурашып келүүгө (Токтогул). Чыны карагат — кадимки карагат, кара карагат.