бараң
Толковый словарь кыргызского языка (1969)I зат. эс. Милте менен эмес, пистон менен атылуучу эски мылтык.
БАРАҢ II: үрөң-бараң же ирең-бараң — таң атып келаткан учур, көзгө нерселер элес-булас болуп көрүнгөн маал. Иреңбараң таң сөгүлгөн, Чолпон чогу төгүлгөн (Бөкөнбаев). Ала-Тоо көшүлүүдө. Аскалары үрөң-бараң тартып, каалгып үргүлөшөт (Сыдыкбеков).
БАРАҢ II: үрөң-бараң же ирең-бараң — таң атып келаткан учур, көзгө нерселер элес-булас болуп көрүнгөн маал. Иреңбараң таң сөгүлгөн, Чолпон чогу төгүлгөн (Бөкөнбаев). Ала-Тоо көшүлүүдө. Аскалары үрөң-бараң тартып, каалгып үргүлөшөт (Сыдыкбеков).