1. и. д. от ойно-;
2. резвый, шаловливый;
он алтыда бала элең, ойноо бала жан элең фольк. ты был шестнадцатилетним пареньком, ты был шаловливым ребёнком;
ойноо бала кезимде когда я был (ещё) шаловливым мальчиком;
ойноо бала уулуңду уй кайтарган кул кылды фольк. твоего резвого сынишку он сделал рабом, пастухом коров;
кыз бала болсо, жаш эле, ойноо кези, мас эле фольк. девушка была ещё молода, в игривом возрасте, была опьянена (своей молодостью);
бороондун ойноосу неистовство бурана, вьюги;
белден соккон бороондун нак ойноосунда в том самом месте, где неистовствует буран, дующий с перевала.

I сын. Ойноок, оюнкарак, ойногонду жакшы көргөн, токтоло элек. Ойноо бала. Ойноо кез.
ОЙНОО II ойно этишинин кыймыл атоочу.

oynoo
oynamak

oyna.

oynama.

ойноо
ойноо бала

играть

Ойноок, оюнкарак, ойногонду жакшы көргөн, токтоло элек. Ойноо бала. Ойноо кез.

ойно этишинин кыймыл атоочу.

1. шаловливый, игривый; игрун;
балык менен акындын ойноок мүнөзү - окшош у рыбы и акына одинаково игривый характер;
2. перен. часто смещающийся (о вывихнутом и вправленном суставе);
бармагым ойноок болуп калыптыр мой (вывихнутый и вправленный) палец сместился.

сын. 1. Кол, буттун муундарынын чыгып кеткен жери ордунан жылып, бирде чыгып, бирде ордуна келип турган, кылтылдак. Бармагым ойноок болуп калыптыр.
2. Оюнкарак, шайкелең, ойноо. Кубалашкан кулундар Ойноок, тентек балдардай (Аалы). Ойноок бала жакшылыктуу оттоткон да эмес окшойт (Бейшеналиев).

alive э’лайв

oynook
oynak

oynak (kadın için hafif meşrep).

ойноок
ойноок бөйрөк

1. Кол, буттун муундарынын ордунан жылып, чыгып кетүүсүнүн кайра-кайра кайталанышы, адат болуп калышы. Бармагым ойноок болуп калыптыр. 2. Оюнкарак, шайкелең, ойноо. Кубалашкан кулундар Ойноок, тентек балдардай (Токомбаев). Ойноок бала жакшылыктуу оттоткон да эмес окшойт (Бейшеналиев).

ойнооктук, ойнооктугу,
ойнооктукка

1. играющий; игрок;
2. театр. уст. действующее лицо (в пьесе).

ойноочу (а.)