1. верёвка, которой опоясана юрта снаружи (проходит посредине кереге);
2. обруч;
тал кырчоосу бар кичине челек маленькая бочка с тальниковыми обручами;
3. перен. окружение;
кырчоодо кал- оказаться в окружении;
бел кырчоо поясница;
суу бел кырчоомо чыкты вода дошла мне до пояса;
чоң кырчоо уст. экватор.
зат. 1. Боз үйдүн туурдугунун ортосунан айландыра бастырган
жип. Ат байланган отуздай, Тегерете кырчоодо (Токтогул). Кызыл үйдүн кырчоосунда илинген колхоздун кызыл желеги (Баялинов).
2. Алкак. Кырчоосун талдан салып, арчадан жасаган эки кичине челек (Жантөшев).
♦ Бел кырчоо — бел, белдин тушу, орто жери. Бел кырчоого келип калган калың карандыздын арасына отура калды (Жантөшев).
1. Боз үйдүн туурдугунун ортосунан айландыра бастырган жип. Кызыл үйдүн кырчоосунда илинген кагандын көк асабасы. 2. Алкак. Кырчоосун талдан салып, арчадан жасаган эки кичине челек (Жантөшев).
Боз үйдүн туурдуктарын керегеге тийгизип кармап турган узун аркан кырчоо аталат. Бул сөз курчоо деген сөздүн у тыбышы ы тыбышына өтүшүнөн келип чыккан (Орузбаева, 1958, 41).
1. обвязывать (юрту) верёвкой;
2. перен. окружить, сгрудиться вокруг.
кырчооло этишинин кыймыл атоочу.
кырчооло этишинин кыймыл атоочу.