1. сосед;
коншу өлкөлөр соседние страны;
короо-коңшу соседи с близкими друг к другу загонами;
2. ист. бедный сосед (экономически зависимый от богатого);
бириң коңшу, бириң малай жүрдүңөр один из вас "соседом" был, другой - батраком;
коңшу-колоң или южн. колу-коңшу ист. общее название всех тех, кто находился в непосредственной экономической зависимости от богача.
зат. Айлы, үйү, турган жери бири-бирине кошуна. Кечээ коңшу колхоздо кызыктуу лекция окулду (Бейшеналиев). Сабитахунга ал коңшу туруучу (Баялинов).
¨ Коңшу-колоң — бир айылда же бири-бирине жакын, кошуна жашаган адамдар. Коңшу-колоңдор, жакын туугандар үйгө толду («Ала-Тоо»).
1. Айлы, үйү турган жери жанаша, бири-бирине жакын, кошуна. Коңшу айыл. Коңшу үй. || Кошуна жашаган адам, кошуна кишилер. Артазак өзүнүн коңшусу менен бир кыйла дурус мамиледе болуучу (Абдукаримов). 2. тар. Бай, оокаттуу кишиге жакын жашап, ага көз каранды болуп күн өткөргөн кедей, кембагал адам. Бириң коңшу, бириң малай, Бириң кулдай жүрдүңөр (Токомбаев).
Бир айылда же бири-бирине жакын, кошуна жашаган адамдар. Кыйкырган бойдон коңшу-колоңго кабар бердим (Абдукаримов). Анын тегерегиндегилер – агайын-туугандарынын жана коңшу-колоңдорунун үйлөрү (Каимов).
коңшулаш I
соседний;
коңшулаш эл соседний народ;
коңшулаш шаарлар соседние города.
коңшулаш- II
быть в соседстве.
сын. Бири-бирине коңшу, айылдаш, кошуналаш. Бул айылдагылар гана эмес, коңшулаш айылдагылардын бардыгы келишти (Бөкөнбаев). Көп убакыт өтпөй коңшулаш аялдар чогулушту (Жантөшев).
Бири-бирине коңшу, айылдаш, кошуна. Коңшулаш турган адамдар. Коңшулаш айылдар. Коңшулаш өлкөлөр.
1. соседство;
2. соседские отношения;
3. ист. зависимое от богача положение (см. коңшу 2).
коңшулук, коңшулугу,
коңшулукка
Коңшуга таандык, коңшу абалында болгон, кошуналык. Коңшулук кылып, бир ишке жара («Чалкан»).