1. торчащий (напр. об ушах);
2. раздутый (напр. о ноздрях);
делдек таноо раздутые ноздри; человек с раздутыми ноздрями (см. делдең).
1. Делдегей, делдейген, калдайыңкы. || Эдирейген, дердейген. Делдек таноо, кара чаар, эң сүйкүмсүз бир киши көрүндү (Баялинов). 2. Желпилдеп делбектеген көрүнүштү, энтелеңдеп шашкалаңдаган абалды билдирүүдө колдонулат. Тик жакалуу боз кемселинин этектери делдек-делдек этет (Байтемиров).
то же, что делдеңде-;
көпөлөктүн канатындай делдектеген бирдеме нечто оттопыренное, как крылья бабочки.
Желпилдеп делбектеген көрүнүштө же дегдеңдеп энтелеңдеген, шашкалактаган абалда болуу, делдек-делдек этүү. Чотурдун тумагынын кулактары делдектеп баратат (Касымбеков). Кара жигит делдектеп, Чаргындын столун көрсөтө берди (Сыдыкбеков).
понуд. от делдекте-;
Динар ак боркогун делдектетип, үйгө уу-чуу алып кирди Динар в своём развевающемся фартуке внесла в комнату шум и гам.
делдекте этишинин аркылуу мамилеси.
делдекте этишинин кыймыл атоочу.