зат. Күнөөкөр, кылмышкер, айыптуу болгон адам. Эң биринчи айыпкерлер ичинен, Каршылашпай чынын айтты Бекберди (Аалы). Айыпкердин көзү алачакмактап, уну буулуга баштады (Бейшеналиев).
ayıpker
suçlu, sanık, maznun
Айыптуу, күнөөлүү, кылмыштуу. Эгер бий каарына алып койсо, айыпкер адамдын жеке өз башы эмес, анын бүт уруусу айыпкер (Сыдыкбеков). Аш берген киши айыпкер, балам! Калк жыйган киши күнөөкөр балам! («Манас»).
зат. Кылмышкердик, күнөөкөрдүк, айыбы бардык.
Айыптуулук, кылмыш кылгандык, күнөөлүүлүк. Айыпкердигин мойнуна алуу.