Киргизско-русский словарь Юдахина
понуд. от. сүйрө-
1. заставить волочить, заставить тащить; делать так, чтобы волочилось;
буурусун менен эптеп чийилген жерге сээп, үстүнөн чычырканак сүйрөтүп эчен кайтара жүрүп кетчү (было так:) сеяли в землю, кое-как расковыренную сохой, затем несколько раз волочили по ней облепихой (связкой ветвей облепихи - вместо бороны);
2. ист. волочить по земле, привязав к хвосту лошади (вид казни);
аттын куйругуна сүйрөтүп өлтүрдү он умертвил, привязав к хвосту лошади и волоча.

Толковый словарь кыргызского языка (1969)
зат. 1. Сокону үстүнө коюп, сүйрөтүп алып кетүүгө колдонулуучу ача жыгач.
  1. 2.                  Үстүнө бир нерсе (чөп, саман ж. б.) салып сүйрөтүп ташуу үчүн жасалган жалпак чийне. Зулай [сулуну] сүйрөткүгө зыңгырата басып алып үймөкчүлөргө таштап кетип жатат (Байтемиров).
  2. 3.                  өт. Дайыма бирөөнүн коштондусунда сүйрөлүп жүргөн, өз алдынчалыгы жок киши.

Толковый словарь кыргызского языка. 2015
1. Сокону үстүнө коюп, сүйрөтүп алып кетүү үчүн колдонулуучу ача жыгач. 2. Үстүнө бир нерсе (чөп, саман ж. б.) салып сүйрөтүп ташуу үчүн жасалган жалпак чийне. Зулап сулуну сүйрөткүгө зыңгырата басып алып үймөкчүлөргө таштап кетип жатат (Байтемиров). 3. өт. Дайыма бирөөнүн коштондусунда сүйрөлүп жүргөн, өз алдынчалыгы жок киши.