1. имеющий юрту, имеющий дом;
2. женатый, семейный;
үйлүү-жайлуу киши человек, имеющий свой домашний очаг;
мен үйлүү-жайлуу болом, мага да өзүм сүйгөн мейман келет я обзаведусь домашним очагом, ко мне тоже будут приходить любимые гости;
аз үйлүү (об ауле, селе) малолюдный;
азыраак үйлүү туугандар незначительное число родичей;
ак үйлүү ист. заложник (из представителей знати при дворе правителя противной стороны);
Манасты алам ак үйлүү, мага моюн сунсун деп фольк. Манаса я возьму заложником, чтобы мне он покорился;
уруу сайын бирден бий, кан алдында ак үйлүү, келсин Кокон шаарына стих. от каждого рода по одному бию (см. бий II) пусть явятся заложниками в город Коканд к хану.

сын. 1. Үйү бар. Жыргалбай алты канат ак үйлүү (Калык). Аппак үйлүү, зоот уйлуу, Колу иштүү, Ошо мен жеңекемди сагынам (Маликов).
2. Үйлөнгөн, үй-бүлөлүү, үй-бүлөсү бар. Балам үйлүү болду деп, Мамырап калды энеси (Тоголок Молдо). Мында бир үйлүү турпанчы бар экен (Аалы).

үйлүү
үйлүү-жайлуу

1. Үйү бар. Жыргалбай алты канат ак үйлүү (Калык). Аппак үйлүү, зоот уйлуу, Колу иштүү, Ошо мен жеңекемди сагынам (Маликов). 2. Үйлөнгөн, үй-бүлөлүү, үй-бүлөсү бар. Балам үйлүү болду деп, Мамырап калды энеси (Тоголок Молдо). Мында бир үйлүү турпанчы бар экен (Токомбаев).