деңкең

~: деңкең-деңкең жел- бежать крупной, но не быстрой рысью;
деңкең-деңкең желдир- пустить рысью (коня).

деңкең: деңкең-деңкең

деңкеңде-

деңкеңде-

Деңкең-деңкең эткен көрүнүштө болуу. Астындагы аты желе-жорто деңкеңдейт.

Дердеңдеген, эдиреңдеген басыкты, жүрүштү, көрүнүштү билдирүүдө колдонулат. Деңкең-деңкең желдирип, Марал сындуу бастырып («Сейтек»).

деңкеңдет-

деңкеңде этишинин аркылуу мамилеси. Марал сындуу Сарала ат, Маңкаңдата бастырып, Деңкеңдете желдирип («Манас»).

деңкеңдөө