ир. этн.
(ср. жоро I, шерне, үлүш)
угощение в складчину, для которого покупается овца.

зат. Чогулган адамдардын чыгымын тең төлөп, майда жандык (кой же эчки) союп уюштурган тамагы. Жайлай сааган бир эчкилүү дыйкандын бир улагын деңгенеге союшат (Осмонкул).

деңгене

1. Уюшуп ортого акча чогултуп, ага мал (көбүнчө кой, козу) сатып алып союп, жеген эт, шерине. Кой союшуп эт жеген, Деңгенеге кызыккан (Молдо Кылыч). Деңгене болуп ит-кушка, Денесин катар паана жок («Эл адабияты»). Кезектешип мал союп, анын этин уюшкандар үй-үйүнө бөлүп кетүүнү да деңгене дейт. 2. Оозу кууш, түбү терең тоголок казан. Деңгенедей башы бар.

Базарда козу союп бышырып, жиликтеп табак-табак кылып сатып алчу бышылуу тамак. Кербен сарайда деңгене козу жеп отуруп, базарчылап кетишчү (Абакиров).