1. сведущий, знаток; мудрый;
2. вожак.
Бир нерсени тез сезгич, тез биле коюучу. Ичтеги сырды байкайт го, Адамдын кыйын билгичи («Олжобай менен Кишимжан»). || Билерман, акылман, даанышман. Уламадан уласак, Билгичтерден сурасак («Манас»). Жүр, билгичке баралык, Калыс кыла салалык (Токомбаев).
уподоб. от билгич
изображать из себя знатока;
билгичсинбей эле не мудрствуя лукаво.
билгичсин-, билгичсинбе, билгичсинген
билгичтик, билгичтиги,
билгичтикке
Бир нерсени тез биле коюучулук, сезгичтик, билермандык, даанышмандык. Эркинбек чоочун аялдын билгичтигине таң калгандай делдее башын ийкеди (Жантөшев). || Кандайдыр бир нерсенин жөнүн, жайын жакшы билгендик. Техниканы билгичтик менен пайдалануу.