этиш. 1. Күнөөлөө, айып коюу. [Каныбек].. өзүн өзү айыптайт (Жантөшев). Карабек акырында аялынын өзүн айыптай баштады (Каимов).
2. Айыпка жыгуу, айып тарттыруу (3-маанисинде). Боромбайдын Сарысын Күндө жейсиң айыптап (Токтогул). Күндө жейсиң айыптап Бутун журттун баарысын (Токтогул).
1. обвинять;
2. ист. налагать материальное взыскание (см. айып 3);
күндө жейсиң айыптап, бүтүн журттун баарысын фольк. ты каждый день объедаешь весь народ, налагая взыскания.
accuse э’кйууз;
blame блэйм;
charge чааж
Айып коюу (кимдир бирөөгө), айыптуу экенин көрсөтүү, кылмыштуу, күнөөлүү деп эсептөө, айыпка жыгуу. Менин жоктугум үчүн башка бирөөнү айыптабагыла («Ала-Тоо»). Күндө жейсиң айыптап, Бүтүн журттун баарысын (Токтогул).
айыпта этишинин туюк мамилеси.
страд. от айыпта-
обвиняться, быть обвиняемым.
айыпта этишинин туюк мамилеси. Айыпталарын билген соң, амалсыздан качуунун аракетин кылган экен («Чалкан»).
зат. Күнөөлөнүүчү, айыпкер, күнөө коюлуп жаткан киши.
Айыпка тартылуучу, айыпкер, күнөөкөр.
АЙЫПТАЛУУЧУ (КҮНӨӨЛӨНҮҮЧҮ) – кылмыш-жазык жүрүмүнүн катышуучусу. Белгилүү бир жактын кылмыш жасагандыгын көрсөтүүсү жетиштүү болгондо, тергөөчү ал жакты К. катары жоопко тартуу жөнүндө ынанымдуу токтом чыгарат. Кылмыш-жаза жүрүмүнүн борбордук субъекттеринин бири.
айыпта этишинин аркылуу мамилеси.
айыпта этишинин аркылуу мамилеси.
айыпта этишинин кош мамилеси.